16 december 2017
Het Sociaal Contract
Weblog

Ons Nederland: een gemeenschap

waaraan iedereen zijn steentje bijdraagt,

waarin niemand wordt voorgetrokken

en waar wij niemand laten vallen

 
 
 
 
 
Weblog Wij boeren achteruit

Voor ouderen is het logisch waarom schulden naar volgende generaties doorgeschoven worden: hun kinderen zullen het beter hebben dan zij zelf, en kunnen het dus betalen. Helaas is dat niet waar. Wij boeren steeds verder achteruit, al jaren.

Pompe en verzuipen - Hans Wierenga - 3 augustus 2012

Wanneer zullen medici het afleren de zorg te beschouwen als de enige maatschappelijke discipline die telt? De keuze tussen meer geld besteden of vermindering van levensduur en –kwaliteit accepteren is geen nieuw dilemma. De rest van de samenleving maakt deze keuze regelmatig, bijvoorbeeld bij de afweging of wij het aantal verkeersdoden en –gewonden door middel van verkeersvoorzieningen willen verminderen. Er is geen dwingende ethische reden om bij de zorg andere normbedragen per kwaliteitslevensjaar te hanteren dan in andere disciplines. De ethische overwegingen komen grotendeels overeen. Bij de zorg is het moeilijker de rug recht te houden, maar met ethiek heeft dat weinig van doen.

Vergeleken met wat wij over hebben voor een kwaliteitslevensjaar dat met verkeersmaatregelen gewonnen kan worden, zijn de bedragen die aan de medicijnen voor Pompe- en Fabry-patienten worden besteed absurd. Betekent dat dat wij er per direct mee moeten stoppen? Dat is iets tekort door de bocht. De investeringen van farmaceutische bedrijven in deze medicijnen zijn vergelijkbaar met de aanleg van een fietspad met instemming van de overheid. Als het fietspad er eenmaal ligt, dan mag de overheid niet de spelregels ineens veranderen op een wijze waarmee het voor de investeerder onmogelijk wordt gemaakt een normaal rendement op zijn investering te halen. Doet de overheid dat toch, dan zou ze de gederfde winst moeten afkopen en afschrijven. De overige kosten – in het geval van de medicijnen zijn dat de bedragen die voor generieke versies daarvan zouden moeten worden neergeteld – zijn de kosten die bepalend zijn voor de keuze of ze voldoende rendement opleveren. Deze kosten zijn laag, dus gaan wij door met de medicijnen, al is het met schaamrood op de kaken en de vastberadenheid elke zorgeuro te laten tellen.

Zie verder ons zorgbeleid.

... damned lies and statistics: Wouter Bos bakt het bruin - 2 juli 2012

Donderdag 28 juni heeft Wouter Bos een artikel geplaatst in de Volkskrant, met als titel '2 miljard, 7 miljard, 13 miljard of 20 miljard? Wanneer is het genoeg?’. Zijn boodschap – bezuinigen hoeven wij nauwelijks meer, want de nieuwe generaties zullen rijker dan ons zijn. Hij baseert dit op twee tegenstrijdige rapporten ...

Mooier kan een politicus het niet hebben. Twee rapporten, twee conclusies, dus wat doe je – je pakt het rapport met de conclusies die je bevallen, en laat het ander rapport aan je voorbijgaan. Vervolgens geef je het bevallige rapport gunstige kwalificaties en het ongunstige rapport slechte, en klaar is Kees. Dank u wel Wouter Bos! Nu weten wij dat wij de CPB Notitie “Nadere analyse van houdbaarheidswinst en saldodoelstellingen voor de komende kabinetsperiode” van 19 juni jongstleden kunnen geloven, en het rapport “Stabiliteit en Vertrouwen” van de Studiegroep Begrotingsruimte van 13 juni rustig terzijde kunnen schuiven. Wij kunnen rustig gaan slapen, er is niets aan de hand.

Voor wie de moeite neemt om beide rapporten te lezen is de conclusie van Wouter Bos iets te kort door de bocht. Kort gezegd, hij vergelijkt appels met peren. Het CPB-rapport houdt geen rekening met welke onzekerheid dan ook. De wereld ontwikkelt zich zoals het model voorspelt, en het enige mogelijke probleem is dat het model fouten bevat, zoals het geval bleek met het vorige rapport van het CPB over dit onderwerp. Voor een normaaldenkend mens is deze houding op zich diskwalificatie genoeg, zou je zeggen. Maar nee hoor, dat is “economische redelijkheid”! Daar tegenover plaatst Wouter Bos het politieke fantoomgetal van de Studiegroep. Die benoemt de onzekerheden. Die houdt rekening met de autonome, niet-bedwingbare groei van de zorgkosten. Die laat zien dat de groei die het CPB in het verleden heeft voorspeld er domweg niet is gekomen, ook nadat men rekening met conjuncturele effecten houdt. Het gaat slecht met Nederland, en het zal nog slechter gaan, zelfs indien de conjunctuur later mee zit.

Als een ware illusionist ontneemt Wouter Bos ons het zicht op dit slechte nieuws door een leugen te presenteren als ware het een vaststaand feit. Wij hoeven ons geen zorgen te maken om de schulden die wij aan onze kinderen doorgeven, want het is een feit dat volgende generaties rijker zijn dan de huidige. Hoezo feit? Waar haalt hij het vandaan? In de periode van 1990 tot 2008 is ons BBP per hoofd van de bevolking gemiddeld 1,1%  gestegen. In dezelfde periode hebben wij gemiddeld per jaar meer aardgasbaten door onze vingers laten glippen dan dat wij met de BBP-groei rijker zijn geworden. Wie daarnaast normale boekhoudkunde toepast in plaats van die van de onze politici, kan niet anders dan constateren dat in dezelfde periode per jaar er een toename van pakweg 2,5% in de opgebouwde AOW-aanspraken is geweest zonder dat daar een cent voor opzij is gezet. Wij boeren steeds achteruit, en niet een klein beetje. De volgende generaties worden armer dan de huidige, zelfs als wij geen rekening met de afbraak aan voorzieningen houden. Maar volgens Wouter Bos is er geen nood en is het bijkans een morele plicht om de rekening naar onze kinderen door te schuiven. Wat is de wereld toch mooi!

Hans Wierenga, partijvoorzitter Het Sociaal Contract

 

Het Sociaal Contract      KvK-nummer 55482422        Contact  

Bankrekeningnummer: 44.79.88.271 t.n.v. Het Sociaal Contract, Gouda

OP DEZE SITE ZIJN COOKIES GEÏNSTALLEERD Powered by Dutch CMS