16 december 2017
Het Sociaal Contract
Weblog

Ons Nederland: een gemeenschap

waaraan iedereen zijn steentje bijdraagt,

waarin niemand wordt voorgetrokken

en waar wij niemand laten vallen

 
 
 
 
 
Weblog De domme keuzes van de Kunduzcoalitie

Wij waren er zo blij mee! Na wekenlang in het Catshuis doormodderen zonder iets te bereiken, bleken onze politici ineens in staat om snel en doortastend keuzes te maken. Alleen jammer dat de gemaakte keuzes stuk voor stuk dom waren. Dom omdat ze veel pijn veroorzaken zonder de gewenste effecten te hebben.

Simpel, sluitend, eerlijk: beprijzing van mobiliteit volgens Het Sociaal Contract - Hans Wierenga - 21 juni 2012

Het is een lange weg geweest, maar nu zijn wij eruit. Eindelijk weten wij hoe wij mobiliteit beprijzen. De Kunduzcoalitie heeft de knoop doorgehakt. De vergoeding voor woon-werkverkeer wordt belast, klaar. Dat de mobiliteitsbeprijzing zo eenvoudig kon worden opgelost zullen ze niet hebben bedacht, toen de Nederlandse politiek twintig jaar geleden begon te spreken over dit onderwerp. Twintig jaar hebben wij het gehad over spitsvignetten, tolpoorten, rekeningrijden en kilometerheffingen om nu bij het belasten van de vergoedingen voor woon-werkverkeer uit te komen.

Zijn deze discussies allemaal voor niets geweest? Of moesten ze gevoerd worden voordat onze geesten voor de oplossing van de Kunduzcoalitie rijp waren? Of is deze oplossing ook fout en moeten wij op zoek naar een betere? Om hier antwoorden op te geven moeten wij terug naar het probleem dat men dacht en denkt op te lossen. Hoe is de perceptie van dit probleem veranderd, en waarom?

Het oorspronkelijke probleem was simpel: Nederland dreigde dicht te slibben, vooral in de spits. Dat kan met meer asfalt worden opgelost, maar dat kost veel geld. Als wij verkeer in de spits ontmoedigen – en dan met name op de plekken waar het vast loopt - is minder asfalt nodig. Als wij dit kunnen doen door middel van een belasting, dan snijdt het mes aan twee kanten: meer geld binnen en minder hoeven uitgeven. Prachtig! Maar dan moet het systeem om het geld te innen effectief zijn, alleen het wegengebruik dat tot dichtslibbing leidt belasten en niet al te veel kosten.

De zoektocht naar een goed systeem is wonderlijk verlopen. Elke oplossing brengt nieuwe problemen met zich mee, waarvan de politieke problemen veelal de moeilijkste bleken. In Londen hebben ze al jaren en jaren een oplossing die zeer goed werkt, een oplossing die louter om politieke redenen hier niet is toegepast. Wij hebben het gezocht in de techniek. Toen dat te duur bleek, hebben wij doodleuk het probleem veranderd: wij maken ons niet meer druk om de spits, maar alleen om de kilometers. Met andere woorden, het maakt ons niet uit hoe vaak en hoe lang de motorist in de file vast staat, als wij hem maar kunnen belasten. Om dat te camoufleren, hebben wij het probleem nog een keer veranderd, door de milieudimensie daar aan toe te voegen. Hoe meer je rijdt, hoe meer je het milieu belast. Dan is de stap van de Kunduzcoalitie alleen maar logisch: belast de vergoedingen voor woon-werkverkeer.

Jammer alleen dat onze wegen nog steeds dichtslibben en dat bijna niemand zich dankzij de belasting anders gaat gedragen. Daardoor is het een gewone belastingmaatregel geworden, met geen ander wezenlijk doel dan meer geld innen. Wie de voorkeur aan het wonen in een dorp geeft, verhuist hooguit naar een dorp dichterbij de stad waar hij werkt, en komt terecht in dezelfde file, want de wegen worden niet verbreed. Wie verslaafd was aan de auto blijft dat, want het openbaar wordt niet verbeterd om voor hem een aantrekkelijk alternatief te worden. Met andere woorden, de Kunduzcoalitie laat de grote milieuwinst – minder auto, meer openbaar vervoer – links liggen, om een kleine en onzekere milieuwinst – minder woon-werk kilometers – te verzilveren.

Kan het anders? Wij denken van wel. Wij stellen voor de bereikbaarheid van de steden te sturen door het parkeerbeleid. Parkeerplekken die goed bereikbaar zijn per openbaar vervoer worden aan een spitsparkeerheffing onderworpen, met een tariefsbasis dat wordt berekend aan de hand van het aantal inwoners die de parkeerplek vanaf hun woonhuis met openbaar vervoer binnen drie kwartier kunnen bereiken. De heffing is een eenmalig bedrag boven op het tijdsevenredige tarief en geldt voor parkeerbeurten die in de ochtendspits aanvangen: voor een maximaal bereikbare plek is dat €2 extra na 6:30, €4 extra na 7:00, €6 extra na 7:30, €8 extra na 8:00, €10 extra na 8:30, €5 extra na 9:00, geen extra heffing vanaf 9:30. Bedrijven die over parkeerplekken beschikken betalen daarvoor aan de gemeente, gebaseerd op de aanname dat deze plekken tussen 8:30 en 9:00 bezet raken. Dit bedrag kan worden verminderd tot het feitelijke gebruik, indien het bedrijf hiervan een sluitende en extern verifieerbare administratie kan overleggen. Door het tarief gradueel te variëren, zowel in de tijd als in de ruimte, wordt overlast door gedrag dat gericht is grote bedragen te besparen voorkomen.

Het geld dat een gemeente aan spitsparkeerheffing int wordt uitsluitend ter bevordering van de mobiliteit aangewend. Op deze manier worden de autorijders voor wie openbaar vervoer geen alternatief is niet op kosten gejaagd; alleen degene voor wie openbaar vervoer een reële optie is betaalt extra om met de auto te gaan. Tevens worden gemeenten gestimuleerd om voor beter openbaar vervoer te zorgen en hebben zij geld om toegangswegen te verbreden. Niet dat dat veel hoeft, want de ritten worden meer in de tijd verspreid. Met deze maatregel hebben wij betere wegen en beter openbaar vervoer, terwijl de maatregel op zich bijna niets kost. Het milieu is er mee gediend, omdat er meer met openbaar vervoer wordt gereisd. Kan het beter? Kan het eerlijker? Wie iets beters weet, mag het zeggen.

 

 

Waarom verruiming van ontslagrecht niet werkt - Hans Wierenga - 17 juni 2012

 Het zal je maar gebeuren: je hebt je jaren lang met hart en ziel ingezet voor je werkgever, zonder dat je werkgever ooit in jou investeerde, en als je leeggezogen bent wordt je op straat gezet, met slechts een uitkering van maximaal een halfjaar. In dat halfjaar mag je een opleiding volgen en moet je maar hopen dat het helpt om een baan te vinden, ondanks je leeftijd en de achterstand die je hebt opgelopen. Met het Kunduz-akkoord kan dat.

Wij mogen ervan uitgaan dat de Kunduzcoalitie het beste met ons voor heeft. Maar ze denken niet na. Want anders zouden ze beseffen dat deze maatregel averechts werkt: werkgevers zullen nog steeds bang zijn om je in vaste dienst aan te nemen, en onze concurrentiekracht wordt ondermijnd.

Om te snappen waarom werkgevers zo huiverig zijn om mensen in vaste dienst te nemen, moet je in de schoenen van een werkgever gaan staan. De economische vooruitzichten zijn onzeker. Wie weet of je morgen je mensen nog kan betalen. Maar je zult moeten betalen voor wie ziek is, wel twee jaar lang, ook al heeft de ziekte niets met jou te maken en is het op de eerste werkdag ontstaan. En je zult ook moeten betalen voor de vervanging, en dan krijg je de beste mensen niet omdat je geen toekomstperspectief kan bieden. Tegelijkertijd zal je zes maanden moeten doorbetalen bij ontslag, ongeacht hoe lang de werknemer in dienst is geweest. Dat is gemiddeld langer dan nu. Voor iemand die net in dienst is getreden is het zelfs véél langer, dus je bent juist nog meer huiverig om mensen in dienst te nemen, niet minder! Indien je het voor het Kunduz-akkoord niet aandurfde om mensen in dienst te nemen, zul je het na dit akkoord dat nog steeds niet durven. Met andere woorden: de versoepeling van het ontslagrecht leidt niet tot meer werkgelegenheid. De Kunduzcoalitie biedt ons een brug die slechts tot halverwege de rivier reikt.

Omdat de Kunduzcoalitie er niet in slaagt om de drempels tot het aannemen van personeel weg te nemen, zal het mechanisme waarbij medewerkers driemaal een jaarcontract en dan ontslag krijgen steeds meer de norm worden. En dat is een recept voor roofbouw. Het loont een werkgever niet om in zijn medewerkers te investeren, want over drie jaar is hij ze kwijt. Op termijn leidt deze roofbouw tot een vermindering van onze concurrentiekracht. En dus tot minder werkgelegenheid.

De beoogde voordelen zijn er niet, terwijl medewerkers waarop jarenlang roofbouw is gepleegd gemakkelijk ontslagen kunnen worden. Dommer kan niet, zou je zeggen. Maar kan het slimmer? Wij denken van wel. Een versoepeld ontslagrecht moet worden gekoppeld aan de investeringen van de werkgever in zijn medewerkers. Daardoor blijft een werknemer op wie roofbouw gepleegd is beschermd, hoeft de ontslagen werknemer niet van een achterstandspositie werk te vinden en wordt onze concurrentiekracht vergroot.

Nederland op slot: waarom wij Nederland niet op gang krijgen - Hans Wierenga - 15 juni 2012

Het geeft te denken: zelfs met de rigoureuze bezuinigingen van de Kunduz coalitie hebben wij een financieringstekort van bijna 3%. En dat terwijl onze werkloosheid tot de laagste van Europa behoort en onze export groei vertoont. Hoe moet dat straks, als wij een leger AOW’ers hebben en steeds minder werkenden, de aardgasbaten op zijn, onze medische kosten de pan uitrijzen en Nederland steeds zwaardere concurrentie van opkomende landen zoals India en China ondervindt?

De Kunduzcoalitie ontziet mensen met ‘bestaande rechten’ op onder meer AOW en hypotheekrenteaftrek en schuift de rekening door naar volgende generaties. Zij zadelt ons op met de antisolidariteit van de babyboomgeneratie – alle lasten delen wij, en van al onze voorrechten blijf je af. Kennelijk is het idee dat het aantasten van bestaande rechten onzekerheid in de hand werkt, terwijl er vandaag de dag juist vertrouwen nodig is om onze economie weer op gang te brengen.

Het politiek proces als zodanig is mede debet aan de onzekerheid. In een tijd waarin er pijnlijke maatregelen nodig zijn kan een politiek proces, waarin belangen tegen elkaar worden afgewogen, nooit tot bestendige en voorspelbare oplossingen komen. Zolang mijn hypotheekrenteaftrek, mijn kinderbijslag, mijn WW of mijn AOW van een machtsstrijd tussen uiteenlopende politieke visies afhangt, weet ik niet waar ik morgen aan toe ben. Zekerheid moet ergens op gefundeerd zijn. Zonder die zekerheid is het vertrouwen zoek en de economie verlamd. Dan blijft de woningmarkt op slot en wordt niet in Nederland geïnvesteerd.

Aan deze behoefte aan zekerheid komt het akkoord van de Kunduzcoalitie niet tegemoet. Het laat ons met lege handen. Wij betalen voor maatregelen die onze economie niet op gang zullen helpen, waardoor wij verder van huis raken. En op de lange termijn wordt het pas echt erg, want deze maatregelen gaan ten koste van de investeringen die nodig zijn om ons concurrerend te houden. Waar moeten wij over tien of twintig jaar van leven? Wat doen wij om onze kennis op peil te houden, laat staan verbeteren? Met welke producten kunnen wij nog op de wereldmarkt concurreren?

De wereld om ons heen staat niet op ons te wachten en wordt steeds onvoorspelbaarder. Nederland heeft leiderschap nodig om in deze wereld stand te houden. Jammer dat de Kunduzcoalitie juist dat niet kan bieden.

Het Sociaal Contract      KvK-nummer 55482422        Contact  

Bankrekeningnummer: 44.79.88.271 t.n.v. Het Sociaal Contract, Gouda

OP DEZE SITE ZIJN COOKIES GEÏNSTALLEERD Powered by Dutch CMS