Europa is lastig. Maar geen Europa is nog lastiger. Live with it!

Nederland is gebaat bij goede internationale betrekkingen, zowel met landen veraf als dichtbij. De EU en de euro hebben het voor ons makkelijker gemaakt om handel te drijven en zodoende veel geld opgeleverd. Tegelijkertijd hebben ze ons ook kwetsbaarder gemaakt.

Wij hebben de EU nodig om handelsafspraken te maken. In het bijzonder om invoerheffingen waarmee geborgd dat arbeiders in productielanden een ‘living wage’ voor hun arbeid ontvangen en dat goederen op een milieu- en klimaatvriendelijke manier geproduceerd worden.

De EU moet meer besteden aan investeringen in de economische kracht van Europa als handelsblok, en minder aan de landbouw. Indachtig het principe dat agrariërs primair voor landschapsbeheer worden betaald, wordt de helft van de landbouwsubsidies in een land betaald door het land zelf. EU subsidies aan landen waar de rechtspraak en de pers gehinderd worden om zich onafhankelijk van de regering op te stellen worden opgeschort. EU subsidies die in de zakken van politici en hun kornuiten verdwijnen worden teruggevorderd.

Wij hebben afgesproken dat de landen in de EU solidair met elkaar zijn. Net zoals binnen Nederland eisen aan bijstandsontvangers worden gesteld, stelt de EU eisen aan netto ontvangers. Onder meer moet een land dat aanspraak maakt op noodhulp aantoonbare stappen nemen om de begroting op orde te krijgen en het geld terug te betalen. Solidariteit geldt immers in twee richtingen.

Onze houding ten opzichte van de EU is kritisch, maar in beginsel positief. We kunnen het met bepaalde beslissingen op Europees niveau oneens zijn en constateren dat het veel efficiënter moet, zonder daarmee de samenwerking en solidariteit met Europese bondgenoten op zich af te wijzen.

De gulden komt niet terug. Breken met de euro zou een heleboel geld kosten (geld maken, inwisselen, machines en elektronica ombouwen, enzovoorts) en maakt het voor ons internationale handelsverkeer alleen maar moeilijker. De euro willen vervangen door een nieuwe gulden staat gelijk aan je verstand willen vervangen door misplaatste nostalgie. Beter is het om eurolanden die zich structureel niet aan de regels houden en daarmee inflatie veroorzaken te treffen met sancties: boetes, korting op subsidies, verlies van politieke invloed in Europa en in uiterste gevallen het inleveren van de euro.

Ooit dachten wij met de Participatiewet te zorgen dat mensen massaal uit de bijstand zouden stromen richting betaald werk. Maar wij hadden onszelf nooit afgevraagd wat het eigenlijke probleem was. Ondertussen bedachten wij steeds meer en heftiger mechanismes om de mensen in de marges van de arbeidsmarkt daar zo lang mogelijk te houden.

Onze arbeidsmarkt zit op slot. Bijna niemand krijgt nog een vaste aanstelling. Vind je dat gek als een werkgever twee jaar moet doorbetalen bij ziekte en straks een half jaar bij ontslag? Door dit soort maatregelen investeren werkgevers niet in hun mensen. Zo plegen wij roofbouw op onze economie. Het moet en kan anders.

De gemeenschap doet alles in haar macht om te zorgen dat al haar leden naar vermogen zinvolle arbeid verrichten. Dat doen wij primair door een klimaat te scheppen waarin het goed zaken doen is. Wij zijn eerlijk ten opzichte van werkgevers. Daardoor vragen wij hen niet op te draaien voor zaken die zij niet kunnen beïnvloeden. Werkgevers dragen werkgevers-risico’s, werknemers dragen werknemers-risico’s, zo nodig daarin geholpen door de gemeenschap. Winst maken mag, en de gemeenschap zorgt ervoor dat dit niet over de ruggen van haar leden plaats vindt.

Een werkgever die voortdurend in zijn medewerkers investeert om hun inzetbaarheid naar gangbare, toekomstvaste standaarden in zijn branche op peil te houden hoeft niet nog eens te dokken mocht hij ze bij gebrek aan werk moeten ontslaan. De persoonlijke gevolgen van een gebrek aan werk komen voor rekening van de werknemer, die zich daarvoor via de WW verzekert. De persoonlijke gevolgen van een verschuiving in het niveau van het werk komen voor rekening van de werkgever, van wie wij verwachten dat hij zich tot het uiterste inzet om het beste uit zijn werknemers te halen.

Vrijwilligers zijn gelijkwaardig aan mensen die betaalde arbeid verrichten. Regelingen voor mantelzorgers worden uitgebreid tot alle mensen die onbetaald arbeid ten behoeve van het algemene nut verrichten.

Het wordt duurder om werknemers zonder vast dienstverband op de loonlijst te hebben, omdat de scholingsbijdrage rechtstreeks en direct aan de werknemer wordt uitbetaald, met een toeslag omdat de werknemer scholing niet zo gunstig kan inkopen als de werkgever.

Het minimumloon wordt met 15% verhoogd. Deze maatregel maakt Nederlandse goederen en diensten iets duurder, maar bespaart de gemeenschap een veelvoud van deze meerkosten in verminderde bijstandsuitgaven. Werkgevers die exporteren krijgen de kosten die deze maatregel met zich meebrengt vergoed voor het deel van hun omzet dat zij exporteren.

Verder zorgen wij dat onze werkenden minder last van oneerlijke buitenlandse concurrentie hebben. Er komt een heffing op alle import die niet aantoonbaar op basis van een ‘living wage’ geproduceerd of waarbij de productie meer vervuiling oplevert dan in Nederland is toegestaan. Deze heffing wordt besteed in het productieland om alsnog arbeiders te belonen dan wel om milieuschade te compenseren. Voor deze maatregel hebben wij de EU nodig.